Record Palace: de Amsterdamse platenwinkel waar wereldsterren gewoon tussen de bakken staan

Een klein winkeltje tegenover een groot poppodium

Wie over de Weteringschans loopt, vlak bij het Leidseplein, kan Record Palace gemakkelijk voorbijlopen. Het is geen indrukwekkend gebouw. Geen winkel met enorme etalages of schreeuwerige reclame. Achter de gevel op nummer 33A bevindt zich een wereld van platenhoezen, muziekgeschiedenis en duizenden verhalen. Binnen staan de bakken dicht op elkaar. Platen van bekende artiesten liggen naast obscure opnamen die al tientallen jaren niet meer worden gemaakt.

Rock, jazz, soul, blues, punk, reggae en pop uit verschillende decennia. Sommige platen kosten een paar euro. Andere zijn bijzondere verzamelobjecten waar liefhebbers al jaren naar zoeken. Maar het opvallendste aan deze winkel is misschien wel de locatie. Aan de overkant ligt Paradiso, een van de beroemdste poppodia van Nederland. Daar treden al sinds 1968 artiesten uit de hele wereld op.

En veel van die artiesten hebben één gewoonte. Wanneer ze voor een concert in Amsterdam zijn, steken ze de straat over om tussen de platen van Record Palace te snuffelen. Daar worden wereldsterren even gewone muziekliefhebbers.

Het begon in een voormalige stomerij

In september 1988 opende Record Palace zijn deuren. Het pand aan de Weteringschans was daarvoor een stomerij geweest. De nieuwe eigenaren waren Jan van Dorsten en Joe Schwab. Joe was een Amerikaanse Belg die al ervaring had met platenhandel. Hij was eigenaar van The Collector, een platenzaak in Brussel. Jan had op dat moment al een heel ander leven in de muziekwereld achter de rug.

Hij was ooit begonnen als roadie bij de Delftse popgroep Tee-Set. Later werkte hij als barman en dj bij de discotheek Belle Amie in Scheveningen. Daarna ging hij handelen in tweedehands platen. Hij bezocht platenbeurzen, kocht bijzondere exemplaren op en verkocht ze weer aan verzamelaars. Tijdens dat werk ontmoette hij Joe Schwab. De twee besloten samen een platenzaak in Amsterdam te openen.

En niet zomaar ergens. Ze kozen een pand recht tegenover Paradiso. Een betere plek voor een winkel voor muziekliefhebbers was nauwelijks denkbaar.

Een platenzaak openen terwijl iedereen cd's koopt

Er zat iets eigenaardigs aan hun beslissing. In 1988 leek de toekomst van de langspeelplaat namelijk bijzonder onzeker. De compact disc was bezig aan een enorme opmars. Muziekliefhebbers kochten massaal cd-spelers. Platenmaatschappijen brachten steeds meer albums digitaal uit. En veel winkels maakten hun rekken met vinyl kleiner om plaats te maken voor de nieuwe zilverkleurige schijfjes.

Het was de periode waarin de cd werd gepresenteerd als de opvolger van de grammofoonplaat. Minder gekraak. Minder onderhoud. En eenvoudiger in gebruik. Wie in die tijd een nieuwe muziekwinkel begon, zou misschien vooral cd's zijn gaan verkopen. Maar Jan van Dorsten dacht daar anders over. Hij geloofde dat er altijd mensen zouden blijven die platen wilden verzamelen.

Mensen voor wie muziek niet alleen iets was om naar te luisteren. Maar ook iets wat je kon vasthouden. Een mooie hoes. Een bijzondere persing. Een oude opname die nergens anders meer verkrijgbaar was. Daarom stond Record Palace vanaf het begin vol vinyl. Zelfs toen de rest van de muziekindustrie een andere kant op ging.

Het bleek een goede beslissing.

De platenhandelaar die zijn klanten kende

Na enkele jaren trok Joe Schwab zich terug uit de zaak. Jan van Dorsten bleef over als eigenaar. Record Palace werd een eenmanszaak. Hij deed wat hij al jaren deed. Platen zoeken. Platen kopen. Platen verkopen. Maar het belangrijkste was misschien wel dat hij zijn klanten leerde kennen. Jan wist welke muziek iemand verzamelde. Wie op zoek was naar een zeldzame single.

Wie alle albums van een bepaalde artiest wilde hebben. En wie liever een onbekende plaat ontdekte dan alweer een bekend meesterwerk kocht. Voor hem was de winkel geen plaats waar je simpelweg een product afrekende. Hij hielp mensen zoeken. Soms naar platen waarvan ze zelf bijna niet meer geloofden dat ze die ooit zouden vinden.

Het waren juist die ontmoetingen die hem plezier in zijn werk gaven. In 2018 vertelde hij aan muziekjournalist Robert Haagsma dat veel klanten al jaren bij hem kwamen. Sommigen kende hij zo goed dat hij hun verhalen wist. Maar de klantenkring bleef niet beperkt tot Amsterdam. Er kwamen bezoekers uit Japan, China, Rusland, Argentinië en andere landen.

Iedere dag was anders. En Jan wist nooit wie er zou binnenlopen.

De dag waarop Robert Cray eindelijk zijn plaat vond

Een van de mooiste verhalen uit Record Palace gaat over bluesgitarist Robert Cray. Cray behoort tot de bekendste Amerikaanse bluesmuzikanten van zijn generatie. Hij won meerdere Grammy Awards en speelde met grote namen uit de muziekwereld. Maar ook beroemde muzikanten hebben platen waarnaar ze al jarenlang op zoek zijn. Toen Cray op een dag Record Palace bezocht, vond hij een album van B.B. King.

Niet zomaar een plaat. Volgens Jan zocht hij al twintig jaar naar dat specifieke album. En daar lag het ineens. In een kleine Amsterdamse platenwinkel. Het is moeilijk voor te stellen hoe bijzonder zo'n vondst voor een verzamelaar kan zijn. Twintig jaar lang kijken op platenbeurzen. In winkels. Bij andere verzamelaars. En dan uiteindelijk dat ene album vinden.

Niet in Los Angeles, Londen of New York. Maar aan de Weteringschans in Amsterdam. Voor Jan waren het dit soort momenten die het vak bijzonder maakten. Een plaat die jarenlang in een verzameling had gezeten, kreeg eindelijk de eigenaar die er zo lang naar zocht.

De gitarist van R.E.M. signeerde zijn eigen plaat

Record Palace heeft een bijzonder interieur. Aan de muur hangen gesigneerde platenhoezen van artiesten die de winkel bezochten. Die verzameling ontstond niet volgens een groot plan. Jan vroeg af en toe aan een muzikant of die een album wilde signeren. Daarna hing hij de hoes op. Langzaam groeide er een verzameling van namen uit de internationale muziekgeschiedenis.

Op een dag kwam Peter Buck binnen. De gitarist van R.E.M. was zelf een fanatiek platenverzamelaar. Hij kende de winkel. En hij wist van de gesigneerde albums aan de muur. Volgens Jan pakte Buck spontaan een R.E.M.-plaat uit de bak en bood aan die te signeren. Het typeert de sfeer van Record Palace. Niet een groot georganiseerd evenement met fotografen en handtekeningenjagers.

Maar een muzikant die gewoon een winkel binnenloopt en besluit iets toe te voegen aan de verzameling. De muur werd daarmee steeds meer een bijzonder archief. Een verzameling herinneringen aan artiesten die ooit door de platenbakken van Amsterdam snuffelden.

Paul Weller, Billy Corgan en Henry Rollins

De lijst van beroemde klanten is indrukwekkend. Paul Weller kwam regelmatig langs. De Britse muzikant, bekend van The Jam en The Style Council, is zelf een fanatiek verzamelaar van vinyl. Jan hield soms bijzondere platen en singles apart voor het geval Weller weer zou verschijnen. Ook Billy Corgan, de zanger en gitarist van The Smashing Pumpkins, kwam langs.

Net als Thurston Moore van Sonic Youth. Lenny Kaye, gitarist van Patti Smith. Jello Biafra van Dead Kennedys. Peter Buck van R.E.M. En Henry Rollins, de Amerikaanse zanger, schrijver en voormalige frontman van Black Flag. Rollins was bijzonder enthousiast over de winkel. Hij schreef ooit dat hij er vrijwel onmogelijk kon vertrekken zonder een paar geweldige platen te kopen.

Ook Timothy B. Schmit van de Eagles kwam meerdere keren langs. De lijst groeide door de jaren heen. En veel bezoekers keerden terug. Dat is misschien wel de meest bijzondere eigenschap van Record Palace. Voor mensen die de wereld over reizen en overal platenzaken kunnen bezoeken, werd deze kleine Amsterdamse winkel een vast adres.

Quentin Tarantino tussen de platen

Ook filmregisseur Quentin Tarantino kwam in de jaren negentig bij Record Palace. Dat past bij zijn bekende belangstelling voor muziek. In films als Reservoir Dogs en Pulp Fiction speelt muziek een grote rol. Tarantino gebruikt vaak bestaande nummers om scènes een bijzondere sfeer te geven. Hij heeft een voorliefde voor oudere pop, rock, soul en minder bekende opnamen.

Precies het soort muziek dat in winkels als Record Palace te vinden is. Zijn bezoek werd onderdeel van de rijke verzameling verhalen die over de winkel worden verteld. Een regisseur die wereldwijd bekendstaat om zijn films, maar in Amsterdam gewoon op zoek gaat naar bijzondere platen. Het laat zien dat muziekliefde mensen met heel verschillende achtergronden met elkaar kan verbinden.

Of iemand nu een wereldberoemde filmmaker is of een Amsterdammer die iedere zaterdag zijn vaste rondje langs platenwinkels maakt. Tussen de bakken is iedereen op zoek naar hetzelfde. Muziek die iets met hem doet.

De rapper die op zoek was naar samples

Record Palace trok niet alleen rockmuzikanten en liefhebbers van oude popmuziek. Ook hiphopproducers kwamen er graag. Een van hen was The Alchemist. De Amerikaanse producer staat bekend om zijn bijzondere beats en zijn uitgebreide kennis van oude platen. Bij het maken van hiphop wordt regelmatig gebruikgemaakt van samples: korte fragmenten uit bestaande muziek die in een nieuwe compositie worden verwerkt.

Daarvoor zijn obscure platen soms bijzonder waardevol. Een onbekende jazzopname. Een vreemd stukje filmmuziek. Een vergeten soul-single. Voor een producer kan juist zo'n fragment de basis vormen van een nieuwe track. Jan hielp The Alchemist bij het ontdekken van bijzondere muziek. De producer vertelde later dat de kwaliteit van een platenzaak sterk wordt bepaald door de persoon die de collectie samenstelt.

Een goede winkelier weet namelijk meer dan alleen welke platen op voorraad zijn. Hij begrijpt waarom een bepaalde klant juist die ene obscure opname interessant zou kunnen vinden. Dat is kennis die je niet zomaar uit een zoekmachine haalt.

De zangeres die haar eigen naam niet noemde

Een van de grappigste verhalen over de winkel verscheen in 2017 in een reportage van VICE. Jan vertelde over een vrouw die op een dag binnenkwam. Ze vroeg of hij platen van Macy Gray had. Macy Gray was een internationaal bekende Amerikaanse soulzangeres, onder meer bekend van haar hit I Try. Jan moest haar teleurstellen.

De platen waren op. De vrouw liep verder door de winkel en ontdekte een oude poster van een concert van Charles Mingus in Paradiso. Ze wilde de poster kopen. Ze bood er 130 euro voor. Maar Jan wilde hem niet verkopen. De poster hoorde bij de winkel. Hij maakte zelfs een grap dat ze voor die prijs de hele zaak maar moest kopen.

Toen maakte de vrouw duidelijk wie ze was. Macy Gray. De zangeres naar wier platen ze zojuist had gevraagd. Jan wist op dat moment dus niet dat hij met de beroemde zangeres zelf stond te praten. Uiteindelijk maakte hij een uitzondering. Ze kreeg de poster. Het is een typisch Record Palace-verhaal. Een wereldster die niet als wereldster wordt behandeld.

Maar als een gewone klant die op zoek is naar muziek.

De artiest die zijn vondst op het podium vertelde

Ook Mike Scott, de zanger van The Waterboys, behoort tot de bezoekers die hun enthousiasme voor Record Palace niet verborgen hielden. Tijdens een bezoek kocht hij volgens een verslag uit 2018 voor een aanzienlijk bedrag aan platen. Later die avond vertelde hij tijdens zijn optreden in Paradiso over de bijzondere winkel aan de overkant. Het is bijna de mooiste reclame die een platenzaak kan krijgen.

Geen betaalde advertentie. Geen grote campagne. Maar een muzikant die vanaf het podium aan zijn publiek vertelt waar hij die middag geweldige muziek heeft gevonden. Het publiek in Paradiso bestond immers voor een groot deel uit precies de mensen die belangstelling hadden voor bijzondere platen. Zo versterkten de twee plekken elkaar. Paradiso bracht artiesten uit de hele wereld naar Amsterdam.

En Record Palace bood die artiesten een plek om zelf op muzikale ontdekkingsreis te gaan.

Een platenwinkel die dertig jaar werd

In september 2018 vierde Record Palace zijn dertigjarig bestaan. Jan was daar aanvankelijk niet erg mee bezig. Hij had ook het 25-jarig jubileum vrijwel ongemerkt voorbij laten gaan. Maar vrienden en vaste klanten vonden dat dertig jaar een bijzondere mijlpaal was. Ze besloten een feest te organiseren. En waar kon dat beter dan in Paradiso?

Op vrijdag 7 september 2018 werd de Kleine Zaal van Paradiso het decor van een jubileumavond. Het programma bestond uit muzikanten die zelf graag bij Record Palace kwamen. Onder anderen Tim Knol, Rudeboy, Phantom Frank, Max Meser, Dirk Polak en Mark Ritsema waren erbij betrokken. Ook Polle Eduard, Michel van Dijk en Ferdinand Bakker traden op.

Mensen die uit verschillende generaties van de Nederlandse muziekwereld kwamen. Voor Jan was het een bijzonder moment. Een kleine winkel die was begonnen in een voormalige stomerij, vierde zijn verjaardag in een van de beroemdste poppodia van Nederland. Met optredens van muzikanten die niet waren ingehuurd als willekeurige artiesten. Maar die ook gewoon klant waren.

De lp verdween nooit echt

De geschiedenis van Record Palace loopt parallel aan die van de langspeelplaat. Toen de winkel in 1988 openging, was de cd bezig vinyl te verdringen. In de jaren negentig groeide de cd uit tot de belangrijkste fysieke muziekdrager. Daarna veranderde de wereld opnieuw. Internet maakte het mogelijk muziek digitaal te downloaden. Vervolgens kwamen streamingdiensten, waarmee vrijwel iedereen miljoenen nummers kon beluisteren.

Voor traditionele muziekwinkels waren het moeilijke ontwikkelingen. Veel platenzaken verdwenen. Het leek alsof fysieke muziekdragers langzaam overbodig zouden worden. Maar het liep anders. Vinyl werd opnieuw populair. Jonge mensen ontdekten de aantrekkingskracht van een echte plaat. De grote hoes. Het geluid van een platenspeler. Het ritueel van een album uit de binnenhoes halen en voorzichtig op de draaitafel leggen.

En het plezier van zoeken naar een bijzondere persing. Voor Record Palace was die ontwikkeling niet zozeer een nieuwe start. De winkel was immers nooit gestopt met vinyl. Jan had vanaf het begin geloofd dat er altijd verzamelaars zouden blijven. En meer dan dertig jaar later kreeg hij gelijk.

2022: het einde van een tijdperk

Na 34 jaar besloot Jan van Dorsten in 2022 afscheid te nemen van zijn winkel. Het was een belangrijke gebeurtenis. Voor veel vaste klanten was Record Palace onlosmakelijk verbonden met Jan. Hij kende de platen. Hij kende de bezoekers. En hij had in al die jaren een bijzondere reputatie opgebouwd. Maar de winkel hoefde niet te verdwijnen.

Er kwam een opvolger. Bas Kleijn. Bas had zelf al ervaring in de platenhandel. Hij was eigenaar van Homesick Records, een platenwinkel die vooral bekendstond om zijn grote collectie muziek van Bob Dylan. De twee zaken pasten opvallend goed bij elkaar. Record Palace had een rijke geschiedenis en een trouwe klantenkring. Homesick Records bracht een eigen verzameling, specialisaties en nieuwe ideeën mee.

Bas nam Record Palace over en verhuisde zijn collectie naar de Weteringschans. Daarmee begon een nieuw hoofdstuk. De winkel bleef zelfstandig. En de naam Record Palace bleef behouden.

De man met duizenden Bob Dylan-platen

Bas Kleijn staat bekend als een groot kenner van het werk van Bob Dylan. De Amerikaanse singer-songwriter heeft een enorme muzikale geschiedenis. Sinds het begin van de jaren zestig bracht hij tientallen albums uit. Daarnaast bestaan er talloze liveopnamen, bijzondere persingen, singles, verzamelalbums en boeken. Voor verzamelaars is het een wereld op zichzelf. Homesick Records was gespecialiseerd in precies dat soort materiaal.

Toen Bas in 2022 Record Palace overnam, nam hij zijn Dylan-collectie mee. Zo ontstond een bijzondere combinatie. De geschiedenis van Jan van Dorsten, waarin rock, blues, jazz, soul en pop centraal stonden. En de wereld van Bas Kleijn, met een sterke nadruk op Bob Dylan en muziek uit de jaren zestig en zeventig. Volgens een overzicht van Amsterdamse platenwinkels uit 2026 omvat de Dylan-specialisatie van de winkel meer dan tweeduizend platen, cd's, singles en boeken.

Voor fans van de Amerikaanse muzikant is het daarmee een bijzonder adres. Maar je hoeft geen Dylan-verzamelaar te zijn om er iets te vinden. De brede collectie is gebleven.

De winkel krijgt een tweede leven

Na de overname werd Record Palace opnieuw ingericht. De voorraad van Homesick Records kreeg een plaats tussen de bestaande collecties. De winkel bleef een bestemming voor liefhebbers van oudere rockmuziek, jazz, soul en bijzondere tweedehands platen. Een internationale reportage van het muziekplatform Louder Than War uit januari 2026 beschreef hoe de winkel na de overname opnieuw tot leven was gekomen.

De schrijver, die Record Palace al vele jaren bezocht, herinnerde zich hoe Jan hem altijd gastvrij had ontvangen. Toen Jan in 2022 met pensioen ging, was dat voor hem het einde van een persoonlijke traditie. Maar bij zijn terugkeer ontdekte hij dat de winkel zijn karakter had behouden. Er waren nog altijd volle platenbakken. Bijzondere vondsten.

En mensen die hun kennis graag deelden. De nieuwe eigenaar had niet geprobeerd er een totaal ander bedrijf van te maken. Hij bouwde voort op wat Jan had gecreëerd. Dat is misschien wel de beste manier waarop een kleine zelfstandige winkel kan worden voortgezet. Niet door de geschiedenis uit te wissen. Maar door er een nieuw hoofdstuk aan toe te voegen.

Nog altijd tegenover Paradiso

Record Palace bestaat inmiddels ruim 38 jaar. De winkel is nog steeds gevestigd aan de Weteringschans 33A, tegenover Paradiso. De zaak staat vermeld in actuele Amsterdamse winkelgidsen en gespecialiseerde overzichten van platenzaken. Ook in het Handelsregister is Record Palace in 2026 als onderneming terug te vinden. De winkel heeft geen landelijke keten van filialen. Het is een zelfstandige Amsterdamse speciaalzaak met een eigen collectie en karakter.

Wie er binnenloopt, vindt nog altijd een brede verzameling tweedehands vinyl. Van bekende rockalbums tot obscure platen die niet eenvoudig ergens anders te vinden zijn. En natuurlijk de bijzondere Bob Dylan-collectie van Bas. Ook de nabijheid van Paradiso blijft een belangrijk onderdeel van de identiteit. Nog altijd komen er muzikanten en concertbezoekers in de omgeving van de winkel.

Welke wereldberoemde artiest er morgen zal binnenlopen, weet niemand. Maar de geschiedenis laat zien dat je er niet verbaasd over hoeft te zijn.

Waarom een stad zulke winkels nodig heeft

Muziek kopen is in de afgelopen veertig jaar volledig veranderd. In 1988 ging je naar een platenwinkel om muziek te ontdekken. Je bladerde door bakken, luisterde naar aanbevelingen en nam soms een album mee van een artiest die je nog niet kende. Tegenwoordig kun je op je telefoon vrijwel ieder nummer direct afspelen. Dat is een enorme vooruitgang.

Maar daarmee is ook iets veranderd. Algoritmes bepalen steeds vaker welke muziek je te horen krijgt. Je ontdekt nieuwe artiesten via afspeellijsten en aanbevelingen die worden samengesteld op basis van wat je eerder hebt geluisterd. Een goede platenwinkel werkt anders. Daar kom je soms iets tegen dat helemaal niet bij je eerdere luistergedrag past. Een onbekende jazzplaat.

Een vergeten single. Of een muzikant uit een land waarvan je nog nauwelijks muziek kent. Dat gebeurt omdat iemand de platen heeft uitgezocht. Een mens met zijn eigen smaak en kennis. Dat maakt winkels als Record Palace waardevol. Ze verkopen niet alleen muziek. Ze bewaren ook muzikale kennis en brengen mensen met verschillende smaken bij elkaar.

Een gewone winkel voor buitengewone bezoekers

Het verhaal van Record Palace bevat veel beroemde namen. Quentin Tarantino. Robert Cray. Paul Weller. Billy Corgan. Peter Buck. Macy Gray. Henry Rollins. Maar uiteindelijk gaat de geschiedenis van de winkel niet alleen over die wereldsterren. Het gaat net zo goed over de Amsterdammers die er jarenlang kwamen. De muziekliefhebber die iedere zaterdag zijn vaste rondje maakte.

De verzamelaar die eindelijk een ontbrekende plaat vond. De jongen die zijn eerste langspeelplaat kocht. En de vrouw die een album ontdekte dat haar deed denken aan de muziek van haar jeugd. Voor Jan waren die gewone klanten minstens zo belangrijk als de bekende artiesten. Hij kende hun verhalen. Wist waarnaar ze op zoek waren.

En genoot van het moment waarop hij iemand blij kon maken met een bijzondere vondst. Daar zit de kracht van een zelfstandige winkel. Niet in de grootte van het assortiment alleen. Maar in de relatie tussen de mensen die er werken en de mensen die er komen.

De platenzaak waar de muziek nooit stopt

Sinds 1988 is er veel veranderd aan de Weteringschans. De stad werd drukker. Winkels verdwenen. Andere kwamen ervoor in de plaats. De muziekindustrie veranderde van vinyl naar cd, van cd naar downloaden en van downloaden naar streaming. Jan van Dorsten ging met pensioen. Bas Kleijn nam het over. En de collectie veranderde mee. Maar één ding bleef hetzelfde.

Aan de overkant van Paradiso zit nog altijd een winkel waar mensen binnenlopen om muziek te ontdekken. Niet omdat een computer hun precies vertelt wat ze moeten luisteren. Maar omdat ze nieuwsgierig zijn. Omdat ze willen zoeken. En omdat ergens tussen duizenden platen misschien precies die ene ligt die ze al jaren missen. Record Palace is daarmee meer dan een winkel.

Het is een ontmoetingsplek. Een muziekarchief. En een stukje Amsterdam waar de liefde voor muziek nog steeds belangrijker is dan de snelheid waarmee je iets kunt bestellen. Record Palace laat zien dat de mooiste winkels niet altijd de winkels zijn waar je precies vindt wat je zoekt. Soms zijn het juist de winkels waar je iets ontdekt waarvan je niet wist dat je ernaar op zoek was.

En dat maakt Record Palace een van de bijzonderste zelfstandige winkels van Amsterdam.

Bronnen

Record Store Day (30 jaar Record Palace en Platenzaak van de maand, september 2018), Heaven Magazine (Record Palace: 30 jaar vinylliefde, augustus 2018), VICE (platenboeren over hun beroemdste klanten, 2017), Café L&B (Bas Kleijn koopt Record Palace, oktober 2022), Louder Than War (Amsterdam Vinyl Record Shops, januari 2026) en I amsterdam (De beste platenzaken van Amsterdam). De anekdotes over beroemde bezoekers komen uit openbare interviews met Jan van Dorsten. Record Palace vind je aan de Weteringschans 33A, tegenover Paradiso.